Martin Creed


(1968, Wakefield, GB)
www.martincreed.com
http://www.martincreed.com/works/workno560.html
Ondanks het feit dat het concept een belangrijke rol speelt in het werk van Creed, zijn ook de vorm en het materiaal van groot belang. Vaak zijn die eenvoudig en bescheiden.
Voor zijn nominatie voor de Turner Prize in 2001 gebruikte Creed de hem toegewezen zaal en maakte het werk ‘Work No. 227: The Lights Going On and Off’. Met tussenpauzes van 5 seconden ging in de zaal de verlichting aan en uit. Voor het overige was de zaal leeg. De bezoekers waren alleen met zichzelf in een ruimte die ze gewoonlijk niet eens bewust zouden ervaren en die nu beurtelings licht en donker was.
En elke keer dat het werk opnieuw te zien is, geven de bezoekers er door hun ervaringen nieuwe betekenissen aan. Niet alleen het concept, maar juist ook de ervaring van het werk is van groot belang om het werk te doorgronden.

Work No. 317 – Elevator ooh/aah up/down – 2004 infotekst van Abbemuseum
Work No. 317 van Martin Creed in het Van abbemuseum is te vinden in de lift tijdens een van de vele mogelijke reizen tussen de vijf verdiepingen van het gebouw. Elke reis is anders; de bestemming, het doel en de medereizigers verschillen. Meestal zijn we ons hier niet zo van bewust. We verplaatsen ons achteloos van a naar b, zonder op de weg te letten. Zeker een verplaatsing met de lift betekent voor veel mensen wachten, verveling, verloren momenten.
Door een subtiele ingreep laat Creed je deze reis op een nieuwe manier ervaren. Op het moment dat de lift zich in beweging zet horen we een toonladder. Van laag naar hoog of van hoog naar laag, al naar gelang de bestemming van
de lift. Zo ontstaat een muziekstuk, gemaakt door de gebruikers. De lift is veranderd in een muziekinstrument
dat naar believen kan worden bespeeld. ‘Work No. 371’ houdt eigenlijk het midden tussen een muziekstuk en een sculptuur. Je zou de liftkooi als sculptuur kunnen bestempelen. Ook het geluid dat in en buiten de lift ruimte inneemt, kun je je op een visuele manier voorstellen. Creeds werk is intelligent, lichtvoetig en vol subtiele humor. Steeds opnieuw begint hij bij nul en probeert hij de wereld opnieuw te begrijpen. Belangrijke klassieke thema’s waarover hij zich buigt zijn compositie en positie in de ruimte. Het aantal mogelijke composities en posities is oneindig groot. Hoe kun je daaruit een keuze maken? Creed zoekt naar een oplossing waarbij de verschillende mogelijkheden gelijkwaardig zijn aan elkaar, waarbij de ene niet belangrijker is dan de andere. In ‘Work No. 317’ heeft hij een perfecte oplossing gevonden. De compositie van het werk wordt bepaald door de bezoekers die zich met de lift van a naar b verplaatsen. En ook de positie van de lift in het gebouw is afhankelijk van hun keuze. De behoefte aan gelijkwaardigheid spreekt ook uit de titels van zijn werken. “Ik wil dat al mijn werken gelijk zijn, klein of groot, een muziekstuk, een sculptuur, een installatie of een schilderij. Ik wil dat ze allemaal gelijk behandeld worden – ze allemaal een nummer geven was een manier om dat te doen.”

Creeds werken halen vanzelfsprekendheden onderuit en laten ons de wereld op een nieuwe manier ervaren. Ze doen dat op een heel subtiele manier, met eenvoudige middelen en zonder al te grote ingrepen. Door een subtiel evenwicht te zoeken tussen het werk, de wereld en de kijker. Wat we als provocatie of obstructie ervaren blijkt bij nader inzien vooral te bestaan door onze eigen vooroordelen. Het vanzelfsprekende is doorbroken. “Kunst gebeurt, als het gebeurt, in mensen – in hun harten en hoofden en lichamen.” Martin Creed werkt ook met licht. In diverse grote stadscentra, binnen en buiten het museum, heeft Creed zijn variaties op reguliere neonreclames laten zien. Creeds slagzinnen raken aan algemene gevoelens van onrust. In zijn neons knipperen eeuwig sussende zinnen als ‘Sorge dich nicht’ of ‘Everything is going to be alright’



Erwin Wurm


Stedelijke omgeving, beelden zoals Elspeth Diederik. Internationaal bekende kunstenaar die uit Oostenrijk komt. Vervreemdende beelden. Een hoofd die verdwijnt in een muur.. een spiegelbeeld met een andere vorm lichaam en het huisje tegen een gebouw aan..

Erwin Wurm’s eclectic practice—incorporating sculpture, performance, photography, video, and installation—is unified by a combination of formal concerns and a sense of humor. In a sculptural series featuring works including Big Gulp Lying (2010), Wurm depicts anonymous human figures entangled in sweaters and other clothing items, creating a silhouette that is both perplexing and grotesque. Wurm also encourages viewer participation in many of his works, such as in Confessional (2003), a sculpture resembling a dog house with head-size holes on either side into which viewers are encouraged to insert their heads.

http://www.youtube.com/watch?v=-y3RW9pwJfI

https://www.artsy.net/artist/erwin-wurm



Carina Diepens


In de recente jaren heeft Carina Diepens het concept van de living sculptures ontwikkeld, die zij ensceneert in uiteenlopende ruimtes als musea, galeries of de openbare ruimte. Hierin figureren modellen als levende beelden in een streng geregisseerde setting. Ze zijn emotieloos en in zichzelf gekeerd, volkomen verdiept in repeterende handelingen en geïsoleerde gebaren. Zij doen een beroep op het ervaren van grenzen in tijdsduur, van het fysieke uithoudingsvermogen en de beheersbaarheid van het oncontroleerbare. GREAT WIDE OPEN?



Cor Dera


Cor Dera verzameld natuurfoto’s van hoe de natuur in beeld wordt gebracht, Hij doet dat bestaande natuurfoto’s..

Ieder die Apeldoorn via de Otterlose weg binnenrijdt, ziet in de middenberm een groot billboard met aan beide zijden een abeelding van een kikker.

De fotografische reproducties, zijn in emaille uitgevoerd. Wie de stad inrijdt ziet een knalrode giftige kikker, wie de stad uitrijdt een groen doomkikker. Samen markeren ze de grens tussen de natuur en de stad. Cor Dera koos de kikker als symbool voor de natuur en ons kikkerlandje. Wat beweegt een kunstenaar om zijn werk te baseren op foto’s van de natuur? Eeuwenlang werd de kunstenaar beoordeeld op zijn vermogen om in een schilderij de natuur te evenaren. De kunst zou zelfs de natuur kunnen overtreffen door een samenstelling van de meest ideale delen. Cora Dera maakt uit bescheidenheid gebruik van bestaande foto’s. Hij wil niet wedijveren met de natuur, maar juist haar kracht en schoonheid tonen. Zijn ingrepen zijn minimaal. Door foto’s van de natuur zo te gebruiken kan een nieuwe iconografie ontstaan, waardoor wij misschien anders naar die natuur gaan kijken.



Batia Suter


Een enorme verzameling afbeeldingen waarin wel een rangschikking voelbaar is, maar niet meteen duidelijk is welke dat zou kunnen zijn. Batia verzamelde afbeeldingen waarvan een bepaalde kwaliteit haar direct greep. Ze kocht soms een boek vanwege die ene mooie foto. Om het geheel te destilleren plaatste ze de afbeeldingen op A4tjes, met bronvermelding en bijschrift. Volgens de psycholoog C.G. Jung is het herkennen en plaatsen van beelden op een emotioneel en intuïtief niveau een overlevingsfunctie van de mens. Hij heeft het over archetypen en symboliek. Vanuit dat idee ging Batia Suter steeds gerichter zoeken en begon ze de verzameling te ordenen naar inhoudelijke en visuele overeenkomsten.

Wim Brands sprak met Batia Suter over haar boek ‘Parallel Encyclopedia’.
http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/34259212/items/35394958/



Frank Koolen


kunstenaar man die op het dak naar ‘paddestoelen’ kijkt.. integrerend beeld



Melanie Bonajo en Kinga Kielczynska


Melanie Bonajo (9178, Heerlen)
Bonajo neemt alledaagse handelingen van en relaties van mensen als uitgangspunt voor haar werk. Fotografie is daarbij het medium voor haar om onderzoek te doen. Uitgebreid legt zij alles vast wat vaak in aburdistische beelden resulteert. Humor en intimiteit spelen daarbij een grote rol. Haar werkwijze bestaat vaak uit het creeeren van surreele settings die ze vervolgens fotografeert. Haar foto’s hebben een dromerige, bijna buitenaardse sfeer. Bonajo studeerde van 1998 t/m 2002 aan de Gerrit Rietveld academie in New York en studeert vanaf 2000 aan de School of Visual Arts in Ney York. Ze heeft onder meer deelgenomen aan exposities in Amsterdam, Berlijn, Zurich, Parijs en Seoul. Samen met Kinga Kielczynska maakte ze voor op de Playstation het werk ‘The culture that does not ecxist’. Daar gaan ze op absurdistische wijze in op onze hedendaagse relatie met moedernatuur. Ze tonen een groep mensen in de donkere wouden van Polen die zich hebben terug getrokken uit de maatschappij en de natuur vereert.



Debra Solomon


– armbanden van eten

– verschillende ontwerpvormen van voedsel



Harmen de Hoop


Openbare ruimte publieke ruimte
Ingrepen in de stedelijke omgeving, zoals jashaken bij een bushalte, basketbal veld maken in een binnenplaats, etc..




Elspeth Diederix


Fotograaf – Geboren in 1971 – Nederland
Elspeth Diederix (1971)
Elspeth Diederix geeft voorwerpen een andere betekenis door ze uit hun oorspronkelijke omgeving te halen. Zo zet ze onnatuurlijke producten in een natuurlijk landschap. Dit levert grote contrasten op. Ze maakt sculpturen van haar voorwerpen, ensceneert haar omgeving en legt dit op foto vast.

lees meer