Anish Kapoor


Turning the World Upside Down heet de expositie van Anish Kapoor bij de Serpentine Gallery. Kapoor is in 1954 in Bombay geboren. In de jaren 70 studeerde hij in Engeland aan twee kunstacademies. De laatste twintig jaar maakt hij wereldwijd furore met zijn beelden. Vaak is reflectie een onderdeel van zijn werk.
Ook in de vier werken die tijdens deze tentoonstelling in de Kensington Gardens staan. In een kruis staan de vier beelden, waarvan er twee de (wolken)lucht reflecteren en twee de omgeving: bomen, gras en mensen. De werken zijn van een enorme perfectie en dagen de kijker uit om niet alleen naar de beelden te kijken maar ook naar de omgeving. Ze activeren het waarnemen van de omgeving.



Rachel Whiteread


House, 1993
concrete, (destroyed)

Rachel Whiteread House
House, perhaps Whitereads best known work, was a concrete cast of the inside of an entire Victorian terraced house completed in autumn 1993, exhibited at the location of the original house — 193 Grove Road — in East London (all the houses in the street had earlier been knocked down by the council). It drew mixed responses, winning her both the Turner Prize for best young British artist in 1993 and the K Foundation art award for worst British artist.



Maarten Vanden Eynde


http://www.genetologisch-onderzoek.nl/
een boom in de fik steken.. voor en na..

voetstuk van de boom, (samen met Marjolijn Dijkman? hun naam staat bij dit werk op verschillende websites, maar volgens mij van maarten Vanden Eynde)



Giny Vos


van haar eigen website: www.ginyvos.nl:

Dat betekent dat doorgaans de reëel gegeven omgeving een belangrijke rol speelt in het uiteindelijke resultaat. Daarbij gaat het mij erom een ‘beeld’ te laten ontstaan dat bepaalde aspecten of elementen van die omgeving zichtbaar maakt die anders onopgemerkt zouden blijven. Omdat ik de processen die zich op een bepaalde plek afspelen even belangrijk vind als de fysieke kernmerken ervan maak ik vaak gebruik van beweging, in de vorm van licht of digitale displays. Tegelijk vertelt het werk echter ook altijd een eigen verhaal, het is geen illustratie van de plek waar het zich bevindt, maar probeert de ervaring ervan uit te breiden. Op die manier wil het werk de gegeven situatie letterlijk en figuurlijk in een ander licht plaatsen waardoor er een nieuwe situatie ontstaat zonder dat het bestaande aan het zicht wordt onttrokken.



Jan van Schaik


Nederland – geboren: – website:

De wilg is een pionier. Zijn zaden en stekken zijn niet kieskeurig. Bijna overal wil de wilg wel wortel schieten. Als hem dat lukt, heeft het leven zich vernieuwd.’, aldus Jan van Schaik (1958, Amsterdam) die de wilg om die reden heeft gekozen als zijn materiaal. Hij laat de wilg op allerlei plekken uitbotten, zodat op die plekken natuur en cultuur elkaar kruisen. Onder zijn handen ontstaan levende sculpturen. ‘In de takken van de kronkelwilg leven wonderlijke dieren die ik zie als ik een tak op z’n kop zet. Tijdens het schillen, snijden, schuren en branden openbaart het dier zich volgens zijn eigen wetmatigheid. De regels van de natuur tonen zich zo aan mij als houtsnijder. De tak zegt me hoe het moet.’ Dat geldt behalve voor de hazen- en kopstokken vooral voor de Sprokkelbeesten. Ze richten zich op, lopen, kruipen of reiken omhoog, langs takken, in struiken, stronken met paddestoelen of elfenbankjes in het bos. Speciaal voor deze presentatie liet Van Schaik een aantal Sprokkelbeesten gieten in messing. Voor hem zelf een experiment dat eigenlijk een beetje tegen zijn ‘puur-natuur’ principes inging. Brons bleek niet geschikt voor de tengere diertjes, maar in messing lukte het wel. Ze zijn gegoten volgens de ‘cire perdue’ methode, waarbij in de mal het origineel van was plaats moet maken voor het hete vloeibare metaal, en zo verloren gaat. Donkerbruin gepatineerd doen ze als groepje van zes vooral denken aan takjes, individueel springt het beestachtige opeens in het oog.



Terence Koh


Even verderop lichten schimmen op in een donker stuk bos. Het zijn de twee witgeschilderde jonge kastanjes van Terence Koh. Roerloos staan ze daar, nauwelijks nog bladeren aan hun takken, tussen pril begin en naderend einde. De oude bomen torenen statig boven ze uit. Ze lijken het onafscheidelijk paar te beschermen, maar ontnemen hen tegelijkertijd ieder sprankje zonlicht. De koesterende omarming blijkt een verstikkende kus. De dood is nooit ver weg, ook niet op Stardust. De tentoonstelling gaat ‘over het verloop van de tijd, over verlangen en over de onmogelijkheid de dood te kunnen bezweren, kortom, over de illusie van het leven’, staat in de folder geschreven. Als straks de zon ondergaat dooft de reflectie en vallen de kunstwerken stil.
The shell, The insect heet het werk, 2009
Veel van zijn werk gaat over de dood..

Terence Koh (born 1977 in Beijing, China) is a Canadian artist. Koh creates handmade books and zines, prints, photographs, sculptures, performances, and installations.

http://www.whatspace.nl/nieuws/terence-koh-hans-ulrich-olbrist.html



James Turrel


Kleurenkamers, een land art kunstenaars.. amerikaans

Amerikaanse kunstenaar , geboren in 1943 te Los Angeles,Verenigde Staten. Woont en werkt in Flagstaff, Arizona

James Turrell wordt tegenwoordig beschouwd als een van de grootste Amerikaanse land art kunstenaars Hij beschouwt de lucht als zijn atelier.

James Turrell is one of the world’s greatest living artists. Mention his name within art circles and there is generally a recognition of his name and his works. Outside of the international art community, Turrell is only known to a few. This artist of light, perception and spaces has created some of the world’s most interesting art. Mention the word ‘art’ and most people think of a painting that hangs on a wall. Turrell’s works are not of this nature and are usually spaces filled with light in such a way that you question the source of the light and your perceptions of what you are seeing.

The Roden Crater project is Turrell’s most ambitious project and is being constructed in a dormant volcano in the Painted Desert of northern Arizona, northeast of Flagstaff. Turrell purchased the land with grants from the Guggenheim Foundation, the Dia Art Foundation and others. He is transforming Roden Crater into a space whose art is as much in the light of space and objects as it is in the spaces created in the crater. It will be your perceptions and interactions with the space and the ever-changing nature of light created by the light of the sun, moon, stars and other celestial events that will drive the art. Much like other civilizations throughout history that have built large structures that embody knowledge… scientific, cultural and spiritual, so will the Roden Crater project.

Mijn werk gaat meer over jouw zien dan over mijn zien, ook al is het een resultaat van mijn zien

Turrell is de belangrijkste vertegenwoordiger van de L.A. Lightschool, wiens werk gaat over ruimte, licht en vooral ook kijken. Kijken naar de installaties (light spaces) van Turrell maakt je, zoals hij ook beoogt, bewust van je eigen kijken. Turrel probeert het licht dichterbij te brengen, zodat je het gevoel hebt dat het bijna materie is, concreet en zichtbaar. Zijn werk gaat in feite over waarneming en visuele ervaring. Observatie staat veel dichter bij denken dan woorden, aldus Turrell.

Hemels Gewelf’ (1996)
Op kleinere schaal dan bij Roden Crater heeft Turrell een soortgelijk project uitgevoerd in een duinpan bij Kijkduin.
In de duinen van Den Haag waar het licht zo tastbaar aanwezig kan zijn, heeft Turrell een plek gemaakt om naar de lucht te kijken: ‘Hemels Gewelf’ in Kijkduin. Op de top van een van de puinduinen is een kom aangelegd in de vorm van een ellips, 30 meter breed, 40 meter lang. Een aarden wal van ongeveer 5 meter hoog omsluit de kom. Om in deze kunstmatige krater te komen loop je eerst over houten treden het duin op en vervolgens door een betonnen doorgang van 6 meter lang. De glooiïngen aan de binnenkant van de krater zijn ingezaaid met gras en in het midden staat een monumentale bank van natuursteen waarop twee personen achterover kunnen liggen en kunnen zien hoe de hemel de vorm van een gewelf kan aannemen. Op een hoger gelegen duin staat eenzelfde bank waar zich een panorama ontvouwt over de zee, het strand en het platte land daarachter. In de richting van de horizon wordt het gewelf geleidelijk platter. ( zie ook www.dekunsten.net )



Guiseppe Penone


Internationale kunstenaars die bomen helemaal uitholt om de oorsprong te vinden.. echt een boomkunstenaar. Ook het werk van de bronze hand in een boom waar de boom na een tijd omheen groeit..


Guiseppe Penone
 – Elevazione,  2001



Gunnar H. Gundersen


Het kunstwerk ‘Sun Project – in case the sun shines‘ wordt voor een deel door de natuur gevormd, een gegeven dat telkens terugkomt in het werk van deze Noor.

http://www.biennalekijkduin.nl/item/kunstenaars/kunstenaars/225/gunnar-h-gundersen.html



Andre Kuysen


Bij Kaap 2009 heeft hij een boomhut gemaakt waar je niet in kan… Hij doet al zijn scluptures met dezelfde vormentaal.