Arnoud Holleman


Kauwgomvlekken en andere onduidelijke dingen op het trottoir.

More of the same
Photo column in Amsterdam Weekly, focusing on similarities in the city environment. Based on the ‘700 centenboek’ from 1975, in which Jos Houweling photographed objects throughout the city of Amsterdam in the same manner. The photo column appeared biweekly and was combined with the work of Hans Eijkelboom, whose series focus on similar human behavior or similar dress codes.



Hanna von Goeler / Wiersma en Smeets


Beiden bezig met schaduw en projectie van alledaagse voorwerpen, lowtech installaties. Wiersma en Smeets komen uit Tilburg.

http://www.wiersma-smeets.eu

Hanna von Goeler (USA) studeerde af aan de Van Eijk Academie in Amsterdam. Zij maakte een filmpje waarbij een spoortreintje tussen allerlei alledaagse voorwerpen op een tafel rondrijdt. Doordat er een zaklantaarn op het speelgoed is gebonden, vallen prachtige en mysterieuze schaduwbeelden op de muren.



Alicia Framis – Lost Astraunant


Aldo Kroese


http://www.aldorado.nl/index.php?/project/eclipse/

A site specific installation with window, sunlight and wall at W139, Warmoesstraat, Amsterdam. As time passes, the projection overlaps the reference on the wall, visualizing the movement of the eart.
Voor de herrekijker is het geen buitenwerk



Michel Blazy


Kunst met eten, soms het bederf van eten.



Maartje Jaquet


Stadsdieren, een serie foto’s van beeltenissen van dieren in de stad
een flickr account.



Martijn engelbregt


Aardig.nu vraagt mensen opnieuw contact te maken met de aarde door de aarde letterlijk de hand te schudden.

http://www.aardig.nu/



Martin Creed


(1968, Wakefield, GB)
www.martincreed.com

http://www.martincreed.com/works/workno560.html

Ondanks het feit dat het concept een belangrijke rol speelt in het werk van Creed, zijn ook de vorm en het materiaal van groot belang. Vaak zijn die eenvoudig en bescheiden.
Voor zijn nominatie voor de Turner Prize in 2001 gebruikte Creed de hem toegewezen zaal en maakte het werk ‘Work No. 227: The Lights Going On and Off’. Met tussenpauzes van 5 seconden ging in de zaal de verlichting aan en uit. Voor het overige was de zaal leeg. De bezoekers waren alleen met zichzelf in een ruimte die ze gewoonlijk niet eens bewust zouden ervaren en die nu beurtelings licht en donker was.
En elke keer dat het werk opnieuw te zien is, geven de bezoekers er door hun ervaringen nieuwe betekenissen aan. Niet alleen het concept, maar juist ook de ervaring van het werk is van groot belang om het werk te doorgronden.

Work No. 317 – Elevator ooh/aah up/down – 2004 infotekst van Abbemuseum
Work No. 317 van Martin Creed in het Van abbemuseum is te vinden in de lift tijdens een van de vele mogelijke reizen tussen de vijf verdiepingen van het gebouw. Elke reis is anders; de bestemming, het doel en de medereizigers verschillen. Meestal zijn we ons hier niet zo van bewust. We verplaatsen ons achteloos van a naar b, zonder op de weg te letten. Zeker een verplaatsing met de lift betekent voor veel mensen wachten, verveling, verloren momenten.
Door een subtiele ingreep laat Creed je deze reis op een nieuwe manier ervaren. Op het moment dat de lift zich in beweging zet horen we een toonladder. Van laag naar hoog of van hoog naar laag, al naar gelang de bestemming van
de lift. Zo ontstaat een muziekstuk, gemaakt door de gebruikers. De lift is veranderd in een muziekinstrument
dat naar believen kan worden bespeeld. ‘Work No. 371’ houdt eigenlijk het midden tussen een muziekstuk en een sculptuur. Je zou de liftkooi als sculptuur kunnen bestempelen. Ook het geluid dat in en buiten de lift ruimte inneemt, kun je je op een visuele manier voorstellen. Creeds werk is intelligent, lichtvoetig en vol subtiele humor. Steeds opnieuw begint hij bij nul en probeert hij de wereld opnieuw te begrijpen. Belangrijke klassieke thema’s waarover hij zich buigt zijn compositie en positie in de ruimte. Het aantal mogelijke composities en posities is oneindig groot. Hoe kun je daaruit een keuze maken? Creed zoekt naar een oplossing waarbij de verschillende mogelijkheden gelijkwaardig zijn aan elkaar, waarbij de ene niet belangrijker is dan de andere. In ‘Work No. 317’ heeft hij een perfecte oplossing gevonden. De compositie van het werk wordt bepaald door de bezoekers die zich met de lift van a naar b verplaatsen. En ook de positie van de lift in het gebouw is afhankelijk van hun keuze. De behoefte aan gelijkwaardigheid spreekt ook uit de titels van zijn werken. “Ik wil dat al mijn werken gelijk zijn, klein of groot, een muziekstuk, een sculptuur, een installatie of een schilderij. Ik wil dat ze allemaal gelijk behandeld worden – ze allemaal een nummer geven was een manier om dat te doen.”

Creeds werken halen vanzelfsprekendheden onderuit en laten ons de wereld op een nieuwe manier ervaren. Ze doen dat op een heel subtiele manier, met eenvoudige middelen en zonder al te grote ingrepen. Door een subtiel evenwicht te zoeken tussen het werk, de wereld en de kijker. Wat we als provocatie of obstructie ervaren blijkt bij nader inzien vooral te bestaan door onze eigen vooroordelen. Het vanzelfsprekende is doorbroken. “Kunst gebeurt, als het gebeurt, in mensen – in hun harten en hoofden en lichamen.” Martin Creed werkt ook met licht. In diverse grote stadscentra, binnen en buiten het museum, heeft Creed zijn variaties op reguliere neonreclames laten zien. Creeds slagzinnen raken aan algemene gevoelens van onrust. In zijn neons knipperen eeuwig sussende zinnen als ‘Sorge dich nicht’ of ‘Everything is going to be alright’



Marijke van der Hoeven


Gezichten.. ene gebouw waar je een gezicht in herkend



Toine Klaassen


1973 – http://www.toineklaassen.com/
verzamelen, archologie, personage..
TRAVELING LABORATORY FOR CONTEMPORARY ARCHAEOLOGY