Ugo Rondine


Ugo Rondinone(1964, Zwitserland, woont en werkt in New York) verrast iedere keer weer. Zijn ingrepen in de omgeving werken zo, dat je de omgeving beter bekijkt en direct zijn werk en de verandering die dat bewerkstelligt ziet. Rondinone werkt graag met bomen. Hier heeft hij een op zich eenvoudig ingreep gepleegd. Tussen geometrisch geplaatste bomen heeft hij geel fluoriscerende kiezels gestrooid in een rechthoek.

Het is minimal, land art en surrealistisch in een.

Beeld heet NE – PAGAN VOID(2008)



Jose Pedro Croft


Jose Pedro Croft(1957, Portugal) werkt graag met spiegelende oppervlaktes. Hier plaatste hij drie gepolijste roestvrij stalen platen, twee zijn rechthoekig, de andere is een trapezium. Ze zijn zes meter hoog en staan zo tegen de bomen geplaatst dat ze elkaar kunnen spiegelen. Als toeschouwer ga je vanzelf rondlopen, want elke gezichtshoek levert een ander fascinerend beeld op.

untitled 2009



Anish Kapoor


Turning the World Upside Down heet de expositie van Anish Kapoor bij de Serpentine Gallery. Kapoor is in 1954 in Bombay geboren. In de jaren 70 studeerde hij in Engeland aan twee kunstacademies. De laatste twintig jaar maakt hij wereldwijd furore met zijn beelden. Vaak is reflectie een onderdeel van zijn werk.
Ook in de vier werken die tijdens deze tentoonstelling in de Kensington Gardens staan. In een kruis staan de vier beelden, waarvan er twee de (wolken)lucht reflecteren en twee de omgeving: bomen, gras en mensen. De werken zijn van een enorme perfectie en dagen de kijker uit om niet alleen naar de beelden te kijken maar ook naar de omgeving. Ze activeren het waarnemen van de omgeving.



Francis Alÿs


As long as I am walking
As long as I am walking, I am not choosing
As long as I am walking, I am not smoking
As long as I am walking, I am not losing
As long as I am walking, I am not making
As long as I am walking, I am not knowing
As long as I am walking, I am not falling
As long as I am walking, I am not painting
As long as I am walking, I am not hiding
As long as I am walking, I am not counting
As long as I am walking, I am not adding
As long as I am walking, I am not crying
As long as I am walking, I am not asking
As long as I am walking, I am not believing
As long as I am walking, I am not talking
As long as I am walking, I am not drinking
As long as I am walking, I am not closing
As long as I am walking, I am not stealing
As long as I am walking, I am not mocking
As long as I am walking, I am not facing
As long as I am walking, I am not crossing
As long as I am walking, I am not changing
As long as I am walking, As long as I am walking, As long as I am walking,
 As long as I am walking, I will not repeat
As long as I am walking, I will not remember
Francis Alys, 2010.



Beat Streuli


De Zwitser Beat Streuli richt zijn camera al meer dan vijftien jaar op moderne stadsmensen: toevallige voorbijgangers die Streuli zonder dat ze het beseffen fotografeert. Daarbij heeft hij oog voor opvallende details als haar, kleding of een kwetsbare blik. Door het gebruik van een telelens isoleert Streuli de geportretteerde van zijn omgeving.

In Streuli’s werk draait het om tegenstellingen als: natuurlijk en gestileerd, documentaire en fictie, publiek en privé, menselijke waardigheid en massale vervreemding.

Fotografie en videomateriaal – Beat Streuli (Zwitersland, 1957)
http://www.beatstreuli.com/

lees verder



Mark Dion


mark dion beïnvloedt je manier van kijken…


http://www.kunstbus.nl/kunst/mark+dion.html
Mark Dion probeert in zijn werk te verduidelijken hoe onze opvatting over de natuur bepaald wordt door wetenschap, media en ideologie. Zijn kunstwerken zijn vaak verzamelingen van zeer uiteenlopende aard, waarbij de ordening en de hiërarchie die hierdoor ontstaat van belang zijn. Hij baseert zich hierbij op de taxonomie zoals die door wetenschappers gebruikt wordt.

Dion gaat echter niet op de stoel van hen zitten, hij is zich terdege bewust van zijn positie als beeldend kunstenaar, waarbij zijn werk, ondanks de serieuze ondertoon, vaak humoristisch is. Zo kocht hij ooit in de Chinese wijk van New York allerlei uitheemse vissen op de markt, waarbij hij de namen van alle dieren probeert te achterhalen. Dit project was gedoemd te mislukken en straalde hierdoor vooral amateurisme uit.

Zoals je in de 17e en 18e eeuw de poeta doctus, de geleerde kunstenaar had, zo is Dion de geleerde kunstenaar van onze tijd. Graag laat hij zich afbeelden in een witte doktersjas: de werkkleding van de geleerde doener. Geen kwasten, verftubes, palet en paletmes maar scalpel, haarnetje, microscoop, rubberen handschoenen en plastic overschoenen als de bijhorende attributen. En geen verfspatten maar moddersporen. Zijn referentie is niet het museum voor hedendaagse kunst maar de Wunderkammer: de verzameling parafernalia, exotica, unica en rariteiten van de achttiende-eeuwse excentrieke wereldreiziger die uit verre oorden graag zijn souvenirs mee naar huis nam om de achtergeblevenen te verbazen met de wonderen der (verre) wereld.

Mark Dion- 
A meter of Jungle, 1992



David Nash


Ash Branch Cube, 1988-89
The Tree is central to David Nash’s art. He uses trees that have been felled for good reason and examines and selects them as the stone carver may choose blocks from different parts of a quarry. Nash also plants and trains trees, pruning and bending them to grow to preordained forms – the best known example being the Ash Dome, planted in 1977. Through grafting and periodic fletching (a method in which a trunk is bent by taking a notch out of the bark and heartwood at one side only) Nash has manipulated the trees so that they are beginning to meet to make a rounded canopy.

Ash Dome1977



Joseph Beuys


Nog verder uitzoeken..

Beuys’ planting of 7000 oak trees troughout the city of Kassel for Documenta7 embodied a wide concept of ecology which grows with time. 7000 trees were planted next to a basalt stone marker. Beuys stated that the project is a ‘movement of the human capacity towards a new concept of art, in symbolic communication with nature.’ The first tree was planted in 1982; the last tree was planted eighteen months after Beuys’ death at the opening of Documenta8 in 1987 by his son Wenzel Beuys.

‘I believe that planting these oaks is necessary not only in biospheric terms, that is to say, in the context of matter and ecology, but in that it will raise ecological consciousness-raise it increasingly, in the course of the years to come, because we shall never stop planting.’

‘I think the tree is an element of regeneration which in itself is a concept of time. The oak is especially so because it is a slowly growing tree with a kind of really solid heartwood. It has always been a form of sculpture, a symbol for this planet.’

-Joseph Beuys, quoted by Johannes Stuttgen, 1982



Rachel Whiteread


House, 1993
concrete, (destroyed)

Rachel Whiteread House
House, perhaps Whitereads best known work, was a concrete cast of the inside of an entire Victorian terraced house completed in autumn 1993, exhibited at the location of the original house — 193 Grove Road — in East London (all the houses in the street had earlier been knocked down by the council). It drew mixed responses, winning her both the Turner Prize for best young British artist in 1993 and the K Foundation art award for worst British artist.



Miranda July


haar ‘assignments’ kunnen inspirerend zijn, bv schaduwen natekenen, fotoseries, of mogelijk beleving van ruimte, performance achtige dingen.

www.learningtoloveyoumore.com